Taniec towarzyski

Bardzo rozpowszechnioną formą rozrywki jest taniec towarzyski. Jest to forma uprawiana od początku XX wieku. Tańce różnią się pochodzeniem, charakterem, schematem i samą muzyką. Jest to też dyscyplina, która zajmuje się tańcami wykonywanymi kiedyś na salonach i w salach balowych. Obecnie są organizowane zawody taneczne przez Międzynarodowy Związek Tańców Towarzyskich. W naszym kraju jest Polskie Towarzystwo Taneczne od pięćdziesięciu lat. Same tańce dzielimy na tańce standardowe do których należą: walc angielski, walc wiedeński, tango, foxtrot, quickstep. Do tańców latynoamerykańskich też wykonywanych na zawodach należą: rumba, samba, cha-cha, paso doble, jive. W turniejach wszystkie kategorie są oceniane oddzielnie. Uczestnicy tańczą oddzielnie każde z grupy tanecznej. Różnią się też nawet ubiory do tych tańców. Do klasy C tańczy się po cztery tańce samba, cha-cha, rumba, jive i po cztery tańce takie jak walc angielski, walc wiedeński, quickstep, tango. Od klasy C dochodzi jeszcze jeden taniec latynoamerykański, paso doble i foxtrot. Każdy z uczestników musi reprezentować bardzo wysoki poziom.

Walc

Ten gatunek tańca dzieli się na dwie odmiany takie, jak walc angielski i walc wiedeński. Jak sama nazwa wskazuje walc angielski pochodzi z Anglii i po raz pierwszy został wykonany w Londynie około roku 1910. Jego takt jest w tempie trzy czwarte, tempo zaś od trzydziestu do trzydziestu jeden taktów na minutę. Jednak całkowitą technikę i styl ustalono w Anglii w 1921 roku. Innym natomiast walcem jest walc wiedeński, gdzie tempo wynosi sześćdziesiąt taktów na minutę, a jego metrum jest nieparzyste. W 1815 roku został on zaprezentowany podczas kongresu wiedeńskiego i wywołał wielkie oburzenie, bo uważano za niemoralne publiczne obejmowanie i że ciągłe wirowanie może wywołać różne choroby i prowadzić do śmierci. Jednak tańczono go na dworach całej europy na balach oprócz Anglii i Szwajcarii. Szczególnie muzykę do walców tworzyli tacy kompozytorzy, jak Johann Strauss i Piotr Czajkowski. Walc wiedeński jest najstarszym turniejowym tańcem standardowym. Jest też eleganckim tańcem turniejowym. Ruchy w tym tańcu muszą być płynne i najtrudniej jest właśnie uzyskać to. W Anglii i Stanach zjednoczonych czasami na turniejach pomija się go, ponieważ ma następców w postaci walca angielskiego, ale w Europie jest on nadal tańczony. Nadaje się też na naukę dla początkujących tancerzy ze względu na prostotę kroków.

Tango

Pochodzi z Argentyny i Urugwaju. Jest to rodzaj muzyki. Obecnie istnieje bardzo dużo form tanga, tak muzycznych, jak i tańca. Do nich należy tango argentyńskie (jego odmiany jak tango vals, tango nuevo, milonga), tango amerykańskie, tango fińskie, tango międzynarodowe. Najbardziej znanymi argentyńskimi kompozytorami tang to: Astor Piazzola, Carlom Gardel, Osvaldo Pugliese, Carlom Di Sarli. Na turniejach tańczy się tango argentyńskie. Zostało one spopularyzowane w drugiej i trzeciej dekadzie dwudziestego wieku. Sama stylizacja pojawiła się w twórczości I. Albeniza i E. Breneka. Do najbardziej słynnych należą A. Rodriqueza i Tango Milonga Petersburskiego. Jest to taniec ulicy i polega na improwizacji i stałym rozwoju. Staje się bardzo popularne podobnie jak salsa. Jest tańczony w klubach w rytm stale rozwijanej nowoczesnej muzyki granej przez znanych didżejów.

Quickstep

Jest to też taniec standardowy. W europie pojawił się po raz pierwszy w Anglii w pierwszej połowie XX wieku i jest on szybką odmianą fokstrota. Ma metrum parzyste przy tempie czterdzieści osiem do pięćdziesiąt taktów na minutę. Jest podobnie jak inne tańczony w trzymaniu zamkniętym. Jest w grupie tańców swingowych, ale jest to mniejsze niż w fokstrocie. Taniec ten ma też w sobie podskoki i daje wrażenie, jakby para ruszała się ponad powierzchnią. Na turniejach jest tańczony jako czwarty po walcu wiedeńskim. Tancerze muszą wykazać się dobrą znajomością kroków, jak i kondycją. Tańczy się go też w eliminacjach sportowych, jak łyżwiarstwo na lodzie. Daje bardzo dobre wrażenie i wykazanie się umiejętnościami łyżwiarskimi.

Cha-cha

Jest to najmłodszy kubański, latynoamerykański taniec towarzyski. Cha-cha wywodzi się z rumby w formacie odstaw-dostaw-odstaw. Aby wyglądało to efektownie trzeba mieć mocno wysportowane nogi. Autorem tego tańca był Pierre Lavelle. Na początku bardzo ważną formą było staccato. Jest ona na turniejach tańczona jako drugi taniec. Akcentuje się na jeden i trzytakt. W wersji podstawowej technika zbliżona jest do rumby, a główną zasadą są tak zwane przeprosty, figury polegające na wyprostowywaniu kolan na raz oraz w figurze Lockstep. Wiele też figur zostało zaadoptowanych z techniki rumby. Ważne też są bardzo kokieteryjne ruchy choć są bardziej łagodne niż w rumbie. Na turniejach jest tańczona jako drugi taniec latynoamerykański par zawodowych.

Fostrot

Dotarł on do europy w 1913 roku z Ameryki. Uważa się go za jeden z najtrudniejszych tańców, który wprowadził do tańca kroki kłusujące. W historię tańca wplątany jest aktor amerykański Harry Fox, który wprowadził go na scenę teatru. Początkowo był tańcem dowolnym, ale w 1914 amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady, jak powinno się go tańczyć. Wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie, które były tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo. Angielscy nauczyciele zaś wprowadzili kroki boczne i określili rytm kroków bocznych: wolno, szybko, szybko. Sam taniec jest dostojny i wpływa na zachowanie i postawę tancerzy.