Taniec regionalny

W czasach prehistorycznych nastąpiło kształtowanie się różnych regionów. Ludność tam zamieszkująca miała swoje tańce. Teraz nazywają się one tańcami ludowymi, ale ten taniec można też podzielić na regionalny i narodowy. Każdy region w odizolowaniu rozwinął odrębne cechy, ale kiedy komunikacja stała się już łatwiejsza, to regiony zaczęły się wymieniać swoim dorobkiem kulturowym. Regionalne tańce zawsze są wzbogacane poprzez miejscowe ludowe ozdoby takie, jak stroje, rekwizyty, albo unikalne muzyczne instrumenty muzyczne. Niektóre z ich pokazują resztki starożytno-religijnych oraz ślubnych uroczystości. Inne z kolei imitują proces kultywacji ziemi lub ruchy i głosy zwierząt domowych gospodarczych. Wiele z symboli jest stworzonych dla określonego typu piosenki, która nadal towarzyszy dzisiejszym tańcom. Symbole stworzone blisko granicy ukazują cechy charakterystyczne dla sąsiadów, jak choćby Niemców, Skandynawów, Ukrainy czy Czech lub Węgier. Jest też odrębna kultura górali bardzo bliska do kultury Słowaków, Rumunów i Serbów.

Krakowiak

Jest to taniec ludowy polski, żywy i jak sama nazwa wskazuje z okolic Krakowa. Jednak zaliczany też jest do tańców narodowych. Jest on w metrum dwie czwarte i w charakterze synkopowym. Nazwa pochodzi z osiemnastego wieku i odnosi się do grupy tańców, które posiadają własne nazwy lokalne. Do takich nazw należy dreptany, mijany, skalmierzak. Synkopowe rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej w osiemnastym wieku, a pod koniec dziewiętnastego wieku stał się bardzo popularny w muzyce scenicznej i instrumentalnej. Na ludowym krakowiaku swoje utwory tworzyli Fryderyk Chopin, Maurycy Moszkowski, Ignacy Paderewski. Karol Szymanowski, Ludomir Różycki oraz Michaił Glinka. Na festiwalach ludowych jest on zawsze w repertuarze zespołów ludowych.

Taniec brzucha

Do naszych europejskich krajów przywędrował z krajów arabskich. Jest to rodzaj tańca solowego wykonywanego głównie przez kobiety. Bardzo popularny na terenach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Najważniejszymi cechami są ruchy bioder, brzucha, biustu i ekspresyjne gesty rąk. Bardzo charakterystycznym elementem jest shimmy, czyli ruchy drżące bioder, klatki piersiowej lub rąk, które wprowadzają w drgania brzuch tancerki bądź inne partie ciała. Właściwe ruchy mięśni brzucha występują bardzo rzadko i jest ich tylko kilka. W tańcu tym zostały też zaczerpnięte elementy orientalnych tańców folklorystycznych, tańca współczesnego i baletu. Sztuka ta bardzo rozwinęła się w Egipcie, Libanie. W wielu krajach organizowane są zawody tego tańca, nie ma on spisanych reguł i rozwija się ciągle. Szczególnie rozwinął się w Niemczech, Brazylii i USA.

Zorba

Po grecku nazywa się sitaki i jest to popularny grecki taniec, który powstał w 1964 roku i jest zbliżony choreografią do greckich tańców ludowych. Został rozpropagowany przez słynną muzykę do filmu Grek Zorba napisaną przez Mikisa Theodorakisa. Jest to połączenie wolnej i szybkiej wersji tańca hasapiko. Najczęściej jest nazywany popularnie zorbą. Nie jest tańczony jak inne w kole, ale w linii i tańczą sami mężczyźni. Podczas tańca kładzie się ręce na ramiona sąsiada, najpierw tempo jest na cztery czwarte, ale razem z przyspieszeniem muzyki zmienia się na dwie czwarte. Sitaki jest to zdrobnienie od sirtos, które jest najbardziej tradycyjne rodzaju ludowego tańca greckiego z akompaniamentem instrumentu nazywanego bouzouki. Jest przeważnie tańczony przez mała grupę tancerzy i dopuszcza się improwizację i różne kombinacje figur i kroków. Dzisiaj jest atrakcją regionu, graną w tawernach dla turystów.

Polka

Jest to taniec czeski ludowy w metrum dwie czwarte w szybkim tempie. Taniec ten powstał w 1882 i zyskała popularność na całym świecie. Najbardziej jednak w Polsce, Niemczech i Włoszech. W XIX wieku była popularnym tańcem towarzyskim. Na cześć Polaków po powstaniu listopadowym zmieniła nazwę i tak już pozostało do dnia dzisiejszego, a jej poprzednia nazwa to pulka. Twórcami polek byli Dworak, Smetana, Moniuszko, Czajkowski, Strawiński, Szostakowicz. Odkryta została przez Josepha Neruda w 1830 roku. Legenda głosi, że ten taniec ułożyła Anna Chadimova. Jest też odmiana polki zwana polka mazurka w trzy czwarte i ma połączone rytm i figury. Połączenie mazurka i habanery dały podobno początek pierwszym wersjom tanga.

Tańce afrykańskie

Taniec taki jest bardzo żywiołowy. Rozróżnia się różne rodzaje takiego tańca. W Afryce wyraża on osobowość człowieka, wojownika. Jest tak szybki jak lampart, ale też i wolny jak słoń. Do tańca są używane różne jeszcze elementy dodatkowe, które pozwalają uwidocznić wszystko. Często jest tańczony przez samych mężczyzn, ale i kobiety mają swój taniec. W nim jest też element tańca brzucha, podskoki. Taniec afrykański jest barwny i zawsze coś wyraża. Jest uosobieniem spokoju jednym razem, a innym znowu ogniem, który pozwala rozładować wewnętrzne emocje. Daje on spokój umysłu, a zmęczenie dla ciała. Jednak jest bardzo dobrym regulatorem samopoczucia, można się przy nim zrelaksować.