Taniec latynoamerykański

Jive

Ten taniec powstał w Ameryce po 1910 roku, a do Europy dotarł razem z żołnierzami, początkowo pod nazwą jitterbug, a w 1940 roku miał odmianę pod nazwą boogi-woogie. Jest bardzo podobny do rock-and-rolla. Jest tańcem bardzo szybkim i dynamicznym, w którym krew zaczyna tętnić szybciej. Kroki wykonuje się dynamicznie wbijając ciężar ciała w parkiet tak, jakby chciało się szybko uciekające robaki. Typowe tempo to czterdzieści dwa do czterdzieści cztery takty na minutę. W kroku podstawowym występuje rytm synkopowy, czyli raz-dwa, raz-es-dwa, raz-es-dwa, co znaczy pięć lub sześć kroków w takcie. W zaawansowanych figurach możliwe są rozmaite interpretacje rytmiczne. Charakterystycznymi cechami jive’a są bardzo szybkie kopnięcia i elastyczne akcje jazzowe z przeciąganiem pod koniec frazy rytmicznej tak, aby uzyskać większe przyspieszenie i większą dynamikę na początku następnej frazy. Tańcząc należy mieć ciężar ciała z przodu. Na turniejach tańczony jest jako ostatni taniec latynoamerykański, bo jest najbardziej męczący.

Samba

Taniec ten jest tańcem brazylijskim, a wywodzi się z tańca w kółko afrykańskich murzynów ze szczepu Bantu, bowiem samba turniejowa jest właśnie tańczona po kole. Jako taniec towarzyski wchodzi w zestaw pięciu tańców latynoamerykańskich obok rumby, cha-cha. Tempo samby to pięćdziesiąt pięć taktów na minutę. W sambie nałożone są na siebie dwa rytmy, czyli rytm synkopowy, rozliczany jako na raz-e-dwa oraz rytm składający się z czterech ósemek, a rozliczany jako raz-i-dwa-i. Figury podstawowe można tańczyć w trzymaniu zamkniętym lub otwartym. Samba ma charakter progresywny, czyli para przemieszcza się po całym parkiecie. Zwana też jest tańcem kochanków, bo jest w niej bardzo dużo ruchów intymnych, wyrażających uczucia i przypomina falowanie partnerów. Na turniejach samba tańczona jest jako pierwszy taniec latynoamerykański.