Taniec latynoamerykański

Taniec ten rozwinął się w XX wieku, jednak swoje początki ma w XIX wieku, kiedy to zaczęły się mieszać różne rytmy muzyki amerykańskiej, indiańskiej, a przede wszystkim hiszpańsko-portugalskiej. Są one najczęściej bardzo szybkie, dynamiczne i mają wyrazistą muzykę. Najważniejsze w nich jest zmysłowe ruchy bioder i całego ciała. Należy też jednak pamiętać o izolacji ciała, to znaczy, że musi być górna część ciała odizolowana od dolnej części ciała. Ubiór zaś do tych tańców jest inny niż do standardowych. Mężczyzna nie musi mieć wcale fraka, ale kolorem musi być dopasowany do partnerki. Co jest charakterystyczne, to obuwie też jest zupełnie inne: u kobiety mają być sandałki, zaś u mężczyzny buty na obcasie. Taniec latynoamerykański tańczony jest na zawodach razem z tańcami standardowymi. W naszym kraju, czyli głównie w Kielcach ostatnio na ulicach tańczy się sambę, czyli taki wakacyjny karnawał. Do tańców latynoamerykańskich należy zaliczyć sambę, rumbę, cha cha, paso doble, jive, salsa. Ostatnimi czasy salsa jako sama w sobie robi furorę na naszych parkietach.

Paso doble

Nazwa pochodzi z języka hiszpańskiego, a oznacza podwójny krok. Jest on w metrum dwie czwarte. Tematem tego tańca jest walka na arenie torreadorów z bykami, czyli corrida. Partner gra rolę torreadora, a partnerka rolę byka. Sam taniec składa się z trzech części. Pierwszą z nich jest wejście na arenę, czyli scenę, drugą jest walka z bykiem i jego zabicie, a ostatnią parada po zakończeniu walki. Sama muzyka ma charakter marszowy wyzwalający napięcie, a poprzez poszczególne akcenty wzbudzić entuzjazm w ostatnim uderzeniu. Tempo jest typowe, czyli sześćdziesiąt taktów na minutę. Taniec jest bardzo widowiskowy, a tancerze specjalnie przygotowują się do rozpoczęcia go przyjmując pozy i wprowadzając nastrój, by ruszyć razem z pierwszym uderzeniem muzyki. Jego efektowne zakończenie wymaga zaś od tancerzy dużej umiejętności i sztuki pełnej wyrazu. Paso doble to jedyny taniec, gdzie pary nie mogą zrobić lukę czy skrót w prezentowanej choreografii. Poszczególne części mają określoną liczbę taktów, a każda część w muzyce kończy się zaś mocnym akcentem, na które tancerze przyjmują efektowną pozę, stanowiącą podsumowanie etapu walki. Na turniejach jest on tańczony jako przedostatni taniec latynoamerykański.

Salsa

W muzyce narodziła się salsa w latach czterdziestych do siedemdziesiątych i nadal jest bardzo modna na parkietach. Powstała w połączeniu rytmów afrokubańskich i karaibskich pod wpływem jazzu. Rozwijała się na Kubie, w Nowym Yorku, Portoryko, jak i innych krajach latynoskich w regionie Karaibów. Początkowo tą nazwą nazywano różne style muzyczne, jak mamba, cha-cha głównie z powodu firmy nagraniowej Fania All Stars. Z czasem jednak uznano, że ten termin pasuje do charakteru zarówno muzyki, jak i tańca. Sama salsa czerpie z różnych stylów tańca jest to połączenie tańca son z kubańską rumbą, a salsa w Portoryko rozwinęła się pod wpływem lokalnych tańców. Do USA została przeniesiona przez emigrantów z regionu Karaibów. Tańczona jest w metrum cztery czwarte opartej na dwutaktowych frazach. Szkielet rytmiczny oparty jest na rytmie hiszpańskim clave granym przez instrument o nazwie claves. Jest tańczona w miejscu, czyli para tańcząca nie przemieszcza się po parkiecie zbyt dużo. Obroty wykonywane są w miejscu, a salsę można tańczyć umiejscawiając krok podstawowy w dwóch taktach. Obecnie w różnych częściach świata salsę tańczy się na dwa lub jeden, a w innych jeden trzy lub cztery. Pozwala się też na sekwencję improwizowanych kroków w celu popisania się swoją umiejętnością. Powstały specjalne szkoły nauki salsy. Staje się najpopularniejszym tańcem użytkowym tańczonym w klubach tanecznych w rytm stale rozwijającej się nowoczesnej muzyki granej przez zespoły. Bądź przez didżokejów.

Rumba

Jest to taniec miłości lub namiętności. Jest jednym z tańców towarzyskich. Rozliczana jest na raz, dwa, trzy, cztery, a rozliczenie tempa kroku podstawowego to wolny, szybki, szybki. Chodzenie w tym tańcu jest na nogach wyprostowanych w kolanach. Partnerka kusi i wymyka się, partner zaś prezentuje swą wybrankę i podejmuje jej grę, ale tak naprawdę to on prowadzi. Jest tańczona na turniejach jako trzecia z pięciu części latynoamerykańskich. Rumba może też być tańczona w rytmie cubana, czyli cztery, raz, dwa, trzy. Wymaga on dobrej kondycji ruchów i znakomitej kondycji fizycznej. Decydujące jest w tym tańcu nie tyle technika, co zmysłowość, a bohaterką tego tańca jest przede wszystkim kobieta i jej erotyzm. Jest to taniec przepełniony erotyzmem i miłością. Jej korzenie sięgają zniesienia niewolnictwa na Kubie w 1886 roku i emigracji ludności do miast i miasteczek ze wsi. Nadal jest tańczona i nadal w niektórych regionach powstają nowe elementy do tego tańca.

Jive

Ten taniec powstał w Ameryce po 1910 roku, a do Europy dotarł razem z żołnierzami, początkowo pod nazwą jitterbug, a w 1940 roku miał odmianę pod nazwą boogi-woogie. Jest bardzo podobny do rock-and-rolla. Jest tańcem bardzo szybkim i dynamicznym, w którym krew zaczyna tętnić szybciej. Kroki wykonuje się dynamicznie wbijając ciężar ciała w parkiet tak, jakby chciało się szybko uciekające robaki. Typowe tempo to czterdzieści dwa do czterdzieści cztery takty na minutę. W kroku podstawowym występuje rytm synkopowy, czyli raz-dwa, raz-es-dwa, raz-es-dwa, co znaczy pięć lub sześć kroków w takcie. W zaawansowanych figurach możliwe są rozmaite interpretacje rytmiczne. Charakterystycznymi cechami jive’a są bardzo szybkie kopnięcia i elastyczne akcje jazzowe z przeciąganiem pod koniec frazy rytmicznej tak, aby uzyskać większe przyspieszenie i większą dynamikę na początku następnej frazy. Tańcząc należy mieć ciężar ciała z przodu. Na turniejach tańczony jest jako ostatni taniec latynoamerykański, bo jest najbardziej męczący.

Samba

Taniec ten jest tańcem brazylijskim, a wywodzi się z tańca w kółko afrykańskich murzynów ze szczepu Bantu, bowiem samba turniejowa jest właśnie tańczona po kole. Jako taniec towarzyski wchodzi w zestaw pięciu tańców latynoamerykańskich obok rumby, cha-cha. Tempo samby to pięćdziesiąt pięć taktów na minutę. W sambie nałożone są na siebie dwa rytmy, czyli rytm synkopowy, rozliczany jako na raz-e-dwa oraz rytm składający się z czterech ósemek, a rozliczany jako raz-i-dwa-i. Figury podstawowe można tańczyć w trzymaniu zamkniętym lub otwartym. Samba ma charakter progresywny, czyli para przemieszcza się po całym parkiecie. Zwana też jest tańcem kochanków, bo jest w niej bardzo dużo ruchów intymnych, wyrażających uczucia i przypomina falowanie partnerów. Na turniejach samba tańczona jest jako pierwszy taniec latynoamerykański.